مدرسه
هر مدرسهاي به مثابه يك كشتي است كه بايستي هدفي را دنبال كند. مدرسهاي كه دماغه كشتي خود را در جهت مشخص نگرفته است در درياي مواج سرگردان خواهد ماند. ابتداييترين و اصليترين كاركرد يك رهبر آموزشي، داشتن چشماندازي از آينده و انتقال اين چشمانداز به مربيان، والدين، دانشآموزان و جامعه است. مدرسهاي كه فراتر از ملاك نمره، افزايش درصد قبولي، كنكور تيزهوشان و... معياري ندارد مثل جزيرهاي تنها و دور افتاده از بطن اجتماع و تحولات شتابنده جامعه پيراموني و جامعه جهاني، دانشآموزي به جامعه تحويل خواهد داد كه «ناتوان از زندگي كردن» است. مدرسه اثربخش ابتدا آينده را تصور ميكند و سپس آن را ميسازد و در اين زمينه بيشترين نقش را به خود دانشآموزان ميدهد تا با هدايت و حمايت اوليا و مربيان بتوانند براي زندگي در شرايط جديد جامعه خود را مهيا سازند.
